Katedra Sadownictwa - Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
strona główna strona główna
tel.: (61) 848-79-54     fax: (61) 848-79-99     ul. Dąbrowskiego 159, 60-594 Poznań
aktualności katedra sadownictwa
historia
pracownicy
badania
dydaktyka
publikacje
R-SDG Przybroda
doktoraty honoris causa
doktoraty
magistranci

prof. zw. dr hab. Tadeusz Hołubowicz, dr h.c.

   Prof. dr hab. Tadeusz Hołubowicz urodził się 4 kwietnia 1929 roku w Czabarówce woj. Tarnopol. Rodzice Jan i Julia z domu Podgóreczna byli z zawodu rolnikami.
    W roku 1945 rodzice w ramach repatriacji przyjechali do Polski i osiedlili się we wsi Skarbiewo koło Koronowa. W Bydgoszczy w roku 1947 uzyskał świadectwo zdania Małej Matury i ukończenia Męskiego Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika. W czerwcu 1949 roku po ukończeniu Liceum Rolniczego również w Bydgoszczy uzyskuje świadectwo dojrzałości oraz tytuł Technika - Rolnika
    Od 1października 1949 roku rozpoczyna studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego. Po wyodrębnieniu się Wyższej Szkoły Rolniczej przechodzi na Studium Ogrodnicze, które kończy w lutym 1953 roku uzyskując dyplom Inżyniera Ogrodnictwa. Od 1 marca 1953 roku zostaje zatrudniony na etacie starszego asystenta w Katedrze Sadownictwa WSR w Poznaniu. Studia magisterskie kończy w lutym 1955 roku uzyskując tytuł Inżyniera Magistra Rolnictwa. Pracę doktorską na temat "Dynamika azotu organicznego w pąkach kwiatostanowych i wegetatywnych jabłoni corocznie i przemiennie owocujących" wykonał pod kierunkiem prof. dr hab. Jerzego Wierszyłłowskiego i uzyskał w marcu 1965 roku stopień naukowy Doktora Nauk Rolniczych.
    Stopień doktora habilitowanego uzyskuje w październiku 1970 roku. Na stanowisko docenta zostaje powołany z dniem 1 maja 1971 roku. Tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego nauk rolniczych uzyskuje we wrześniu 1976 roku a tytuł profesora zwyczajnego w lutym 1985 roku. Głównym kierunkiem działalności naukowej prof. dr hab. Tadeusza Hołubowicza były zagadnienia wytrzymałości na mróz roślin sadowniczych. Stworzył on w Katedrze Sadownictwa w Poznaniu specjalistyczne laboratorium do badań nad mrozoodpornością. Pod jego kierunkiem opracowano oryginalną metodę oznaczania wytrzymałości na mróz jednorocznych pędów drzew i krzewów owocowych (1977) oraz metodę testu przeżyciowego do określenia wytrzymałości na mróz korzeni drzew i krzewów owocowych (1997). Metody te są obecnie stosowane w laboratoriach zajmujących się problematyką mrozoodporności w kraju i za granicą. Na forum międzynarodowym w latach 1976-1990 pełnił funkcję Przewodniczącego Grupy Roboczej "Mrozoodporność" w ramach Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych i w roku 1974 był organizatorem w Poznaniu I międzynarodowego sympozjum w zakresie mrozoodporności roślin drzewiastych. Drugie tego rodzaju sympozjum zorganizował w ramach Międzynarodowego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych w 1984 roku w Piikio w Finlandii. Jednocześnie w Polsce z jego inicjatywy powołano od roku 1984 przy Komitecie Nauk Ogrodniczych PAN w Warszawie ,ogólnopolski
    Zespół "Mrozoodporności", który pod jego przewodnictwem spotyka się regularnie co 2 lata dla przedyskutowania problematyki mrozoodporności roślin.
    Drugim głównym kierunkiem działalności prof. dr Tadeusza Hołubowicza były badania nad rozbudową zaplecza sadowniczego dla miasta Poznania oraz stworzeniem w Wielkopolsce intensywnego sadownictwa. On był projektodawcą pierwszych sadów w Państwowych Gospodarstwach Rolnych wokół Poznania i w Wielkopolsce a poprzez założenie w roku 1973 pierwszego w Polsce super intensywnego sadu, znanego w kraju i w świecie pod nazwą sadu łanowego, dał podwaliny pod rekonstrukcję i modernizację nasadzeń sadowniczych oraz ich intensyfikację po surowej zimie 1986/87. Od początku lat dziewięćdziesiątych prof. dr Tadeusz Hołubowicz poszerzył jeszcze swoje zainteresowania badawcze o problemy ochrony środowiska. W rejonie Huty Miedzi Głogów prowadzi on jeszcze dotychczas doświadczenia nad wpływem emisji Huty Miedzi Głogów na wzrost drzew i skażenie owoców metalami ciężkimi.
    Dorobek publikacyjny prof. dr T. Hołubowicza obejmuje w sumie 346 pozycji z tego: 109 to oryginalne publikacje naukowe, oparte na wynikach własnych doświadczeń, (w tym 40 opublikowano w językach kongresowych), 101 doniesień naukowych wygłoszonych na konferencjach krajowych i zagranicznych, 122 artykułów naukowych, przeglądowych i popularnonaukowych opublikowanych w czasopismach zawodowych. Ponadto jest on autorem lub współautorem 14 monografii i podręczników akademickich, takich jak: Fizjologia roślin sadowniczych (II wydania, 1974, 1984), Uprawa roli i nawożenie roślin ogrodniczych (II wydania 1990, 1997), Sadownictwo (1995), Uprawa czereśni i wiśni (1995) oraz autorem skryptu "Sadownictwo" dla studentów Wydziału Rolniczego (II wydania 1993 i 1999). Jest promotorem 7 prac doktorskich, w tym dwóch obcokrajowców: z Egiptu i z Ukrainy.
    Prof. dr Tadeusz Hołubowicz jest człowiekiem niezmiernie zaangażowanym w sprawy Uczelni, Wydziału i Katedry. Z jego inicjatywy na Wydziale Ogrodniczym powstała w roku 1976 filia Biblioteki Głównej przy ulicy Botanicznej 1. Dzięki prowadzeniu przez Profesora programu Tempus, w latach 1995-98 na Wydziale Ogrodniczym podjęte zostały próby modernizacji i dostosowania do wymagań Unii Europejskiej programów nauczania, co zainicjowało podobne prace na innych Wydziałach naszej Uczelni. Dzięki inicjatywie prof. dr T. Hołubowicza nasza Uczelnia włączyła się do międzynarodowego programu Sokrates - Erasmus nawiązując szeroką współpracę z krajami Unii Europejskiej. Prof. dr T. Hołubowicz pełnił na naszej Uczelni a zwłaszcza Wydziale Ogrodniczym szereg funkcji: w latach 1970-1978 był Dyrektorem Instytutu Produkcji Ogrodniczej, przez 3 kadencje (1972-1981) pełnił funkcję Dziekana Wydziału, przez 20 lat (1978-1997) był kierownikiem Katedry Sadownictwa. W latach 1984-1987 był Przewodniczącym Rady do spraw RZD, w latach 1990-1995 członkiem z wyboru i V-Przewodniczącym Komitetu Nauk Ogrodniczych PAN. W latach 1981-1987 pełnił funkcję Przewodniczącego Rady Naukowej Instytutu Sadownictwa i Kwiaciarstwa w Skierniewicach, będąc jej członkiem rzeczywistym do chwili obecnej. Był w grupie inicjatorów i współzałożycieli Polskiego Towarzystwa Nauk Ogrodniczych a w latach 1990-1995 jego V-Prezesem. W latach 1993-1996 pełnił funkcję Przewodniczącego Komisji do Spraw Rejestracji Odmian drzew i krzewów owocowych a do chwili obecnej jest nadal jej członkiem rzeczywistym. Za swoją działalność opisaną tutaj w dużym skrócie uzyskał szereg odznaczeń i nagród: Złoty Krzyż Zasługi (1973), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1977), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1997). Odznaki: za zasługi dla rozwoju województwa poznańskiego (1972), Zasłużony Pracownik Rolnictwa, Honorowa Miasta Poznania (1979), SITO srebrna (1976), złota (1981). Nagrody Ministra Szkolnictwa Wyższego: indywidualną III stopnia za pracę habilitacyjną (1977), indywidualną III stopnia za osiągnięcia dydaktyczno wychowawcze i kształcenie młodej kadry naukowej (1978), zespołową II stopnia za osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych za cykl prac z mrozoodpornością roślin sadowniczych (1982). Nagrody Ministra Rolnictwa: zespołowa II stopnia za opracowanie i wdrożenie systemów sadzenia, formowania koron i cięcia jabłoni w sadach intensywnych (1984), zespołowa III stopnia za prace organizacyjne związane z popularyzacją i upowszechnianiem nowej, polskiej odmiany Delikates (1985). Ośmiokrotne wyróżnienia specjalne Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za prace w Komisjach Programowych jako Przewodniczący Zespołu Dydaktyczno Wychowawczego. Nagrody JM Rektora AR: ośmiokrotne za aktywny udział w pracach naukowo dydaktycznych i wychowawczych, 13 krotne za wyróżniające się prace naukowe publikowane w latach 1976-1994.
projekt i realizacja: sadnet.pl Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu